سی چه مندم
به جای سر دیارون سی چه مندم
به وارِ سر بدارون سی چه مندم
مو لشکی بی ثمر بی سا و بی پر
به جا دارِ چنارون سی چه مندم
مو چشمه کور اَوه وُر سینه ی گهر
به دیر اِز چشمه سارون سی چه مندم
مو سردی زمستون رنگ پاییز
به اسم او بهارون سی چه مندم
مو دیندا مال و لنگون وارگه منده
به جا نیله سوارون سی چه مندم
مو هاکشتر زه تش منده به چاله
به جا انگشتِ دارون سی چه مندم
مو تر سو کم دل و اَو برده چاله
به وار و بیشه زارون سی چه مندم
مو هشک و بی علف چی مازه ریت
به جای سوززارون سی چه مندم
مو برد گوری ام پاونده پاهم
به جا تلمیت دارون سی چه مندم
مو تشنه دیدن کهسار کهرنگ
مو بی او چشمه سارون سی چه مندم
مو وا مست پتی بی یار و یاور
میون نیش مارون سی چه مندم
مو چوقا بهده بارونم به هیجار
به ریگِ سربدارون سی چه مندم
به دستم نه تفنگی نه خدنگی
به زیر تیر بارون سی چه مندم
دیه نه گل ای بینم نه گلستون
میون پرز خارون سی چه مندم
بدین دستانه وُِر دستم گوویل
مو بی دست برارون سی چه مندم
ولات بختیاری منده وُر جا
سوا اِز هفت و چارون سی چه مندم
ای گو «تهنا» ز خس اِز حال و روزس
به جای سر بدارون سی چه مندم
